من با تو خوشم ..
((روزی اگر کامم دهی،یا آنکه دشنامم دهی،با این خوشم با آن خـوشــم،با
هرچه خوش داری خوشم،تا گشته ام یار تو من،از جان برم بار تو من،عشق
است اگر بار گران،با این گران باری خوشم ))
سلام و فرصتی...فرصتی برای عاشق تر شدن..
قطره های صداقت،شبنم ِ دلامون بود و خشکید..از رویش دم میزنی حالا که
بارون شرمش میشه به تن آلودگیمون دل ببازه؟!..
هنوزم به دستات یاد ندادی با چشمات رو راست باشن...داری عــشــق و به
طلبکاری میکشی و مـحـاکمه پشت محاکمه تا هــمه ی دوستت دارم هایی
که تو تنم جون داد اقـــــــرار بشه..
قیمت همه ی اون عاشقانه ها چند تا سکه ست؟...بـگو تا به حــساب دلـت
بـریزم،نمیخوام خـرجـی رو دسـتت مـونده باشه و بازار نگـاهت دلم و به حراج
بذاره..از همه ی دلـــتنگیامم که بگذرم یه بغض همیشگی هوای همه ی این
بی تو بودن ها رو سرسپرده ی رفتنت میکنه...
قدم از قدم سنگینتر بر میداری و رو به من...نه رو به من نکن..
خیانت اون چیزی نیست که تو به من یاد دادی..سایه ی مرگه که داره رسم
بی وفایی یادت میده..وگرنه تو و.. سن و سال و.. من و.. همه ی بچگیام..؟!
من و به دردت ببخش..اگه تنت هنوزم زخمیه ذره ایی صداقته!..
عــروســـــــــــک
دلم و به لبخند کدوم ثانیه خوش کنم وقتی زمان دزده و داره ذره ذره نگاهت
و از لحظه هام کش میره؟..داری عمرم و پژمرده ی رفتنت میکنی..به
دلبستگیه سکوتم تکیه کن...ببین تنهاییم چه جور داره رنگ می گیره وقتی
تو بازیه تازه ای رو شروع میکنی..!
تمومش کن..دستات به خار نفرت شباهتی نداره...باید اعتماد کنم؟!..،یا به
بی اعتمادیه خودم دل خوش کنم تا شاید..آب شدن تدریجیت و پشت پلکای
بستم باور نکنم آدمکِ برفی ِ من...!
با هر رفتنت دلم هزار راه میره و..تو از رفتن چه بیرحمانه قصه می بافی....
من و با رویاهات هزاران هزار بار تو آغوش گرمت نقش بستی و امروز...!
نه تو هنوز تابلوی ِ من و به آخر نرسوندی..نمیخوام تموم بشی..نه نگو...نگو
عمرتم مثل چوب نارنجت ته کشیده..هنوز تابلوی من...(!)..این نامردیه..!
دستات سرده..میخوام قلبم و تو مشتت جا بدم..آرومتر از همیشه میزنه اما
هنوزم گرمه...تا تو نفس می کشی!
کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی..!
گـفتی امـا..خوابگاهِ دلـت به خاموشی عادت نداشت،من فریب خوردم..یا بین
دو گزینه رد شدم و تو محکوم به انتخاب؟!..
چشمات و بستی و..گفتی و..رفتی و..من!..به قول مهربونیات هنوزم بچه ام!
عـــــروســـــــک 
♠دنیای عروسکی♠
♥عروسکم خصوصیه♥
♥میدونی چی چی خصوصیه♥
♥شعری که میگم واسه تو♥
♥دوباره نزدیکه بهار♥
♥تو خودت همیشه بهاری♥
♥تو گلی و نو بهاری♥
♥عروسکی خزون نداری♥
♥عمر من دنیا دو روزه♥
♥تو اگه غم بخوری♥
♥دو روزش واسه من میسوزه♥
♥تو خودت عشقی . صفایی و وفایی♥
♥معشوقه میخوای چیکار♥
♥تو از اون فرشته هایی♥
♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣
♥امیدوارم که سارا خوشش بیاد...سارا خیلی دوستت دارم♥
یه شب میاد ستاره ها 
از آسمون پر می کشن
وقتی که تو هستی دیگه
ستاره معنی نداره...!
دارم از ستاره بارون دستات میام...
به هیاهوی ِ دلم نگاه نکن..تبِ داشتنت به تنم هجوم اورده...
پیچک ِ نگاهت دست و پام و بسته..میخوام دست و پا بسته عاشق شم..
دیگه درخشش ِکدوم ستاره به چشمام میاد وقتی دستت به تنم نوازش
میبخشه زیر ِ مه تاب ِ وجودت..ماه ِ من..؟...
تو هزاران،هزار واژه ای تو شعرم..وقتی دوست داشتن آفریده میشه..
نفسی...وقتی نفس کم میارم!..دلم و به پریشونیه ع ش ق تهدید نکن..
قرار ِ دستامون حاشیه ی لرزش ِ همین هراس های همیشگیه..
قسم..به نگاه ِ بی تفاوتت..قسم به شبی که دستات آلوده ی بت تنم شد..
قسم به..همه دلبستگیام..قسم به..حرمت ِ رنگ پریده ی جدایی..که بی تو
به سیاهترین سایه ها راه گم میکنم..بی تو بهونه ی من..ستاره ی من...
عروسک
بس که دیوار ِ دلم کوتاه است
هر که از کوچه ی تنهایی ما می گذرد
به هوای هوسی هم که شده
سرکی میکشد و می گذرد
گذرگاهِ ِ دلم به گذر ِ نگاه های بی وفا عادت داره..اینجا که تا حالا کسی
درخواست اقامت دائم نکرده..برو دل نگرانی به چشمات نمیاد...
تیغ ِ تنهایی خیلی وقته داره شاهرگ ِ دلتنگیام و تهدید میکنه..از چی
می ترسی؟!..قتل ِ نفس که دیگه قصاص نداره..!...
وای..تو داری گریه میکنی؟!..ببینمت از کدوم حراجی خریدی این اشکارو؟!...
شاید من اولین قربانی ِ چشمات باشم..اما...طبیعی ترش و نداشت؟!..
تو تنها رهگذری بودی که خسارتی به دلم نزدی،وقتی رفتی این و یادم
میمونه!..من از دستات چیزی نخواستم جز یه نوازش ِ کودکانه..
تب ِ رفتنت به بی تابی ِ تنم تلنگر میزنه...شاید قسمت ِ خوبی باشه از
سرنوشت واسه رگی که میخواد فدایِ نامردیای ِ..بیخیال...قتل گاه ِ بیوفایی
یه درش به خونه ی دلت باز میشه... مرگ داره یه شعبه تو چشمام میزنه...
برو دیگه..من و..یه تیغ و..رگم..میخوایم خلوت کنیم...
عروسک
ستاره دیده فرو بست و آرمید،بیا
شراب نور به رگهای شب دوید،بیا
ز بس به دامن شب،اشک انتظارم ریخت
گل ِ سپیده شکفت و سحر رسید،بیا
تو از دلم چی میدونی وقتی چشمام هنوزم به در دلبسته؟...با بی هوا اومدن
و رفتنت هوای تنم و بارونی کردی...زیر کدوم چتر ِ آفتاب ندیده به انتظار ِ
اومدنت پناهنده ی بارون زده بشم.. وقتی حرمت ِ چشمام و اشک
شکسته؟!...،چه تماشاچیه قشنگیه پاییز وقتی داریم لحظه هامون و به
انجماد زمستونیه یلدا میبازیم...
داری عبور ِ غصه هامو سخت میکنی با دلسپردنت به سیاه ترین ابری که
هجوم ِ بغضش عمرم و تر میکنه..
تو از بی پناهیه چشمام چی میدونی وقتی نقش ِ اشکم و روی ِ سنگ قبرت
قطره قطره حکاکی میکنم؟....!..نه دیگه به پاییز اعتباری نیست،تو روزایی که
به شب ِ تیره ی چشمات ختم میشه...
من،تو سیاهیه یلدا دستای ِ یخ زده ی تو رو گم کردم..یه سادگیه یه شبنم
تاریکیه یه لحظه نگاهت و به گریه بخشیدم..چشمات از ترس ِ همیشه
ندیدنم،ساعتی رها شد و رویای ِ لمست لبخندِ نگاه من و تو رو خشکوند تا
صبح ِ فردای ِ من و بدون ِ تو معنا کنه...
شب طولانیه چشمات،آخرین فاصله رو نفس کشید،تا نقاشیه آخرین
زمستونِ نگاهتو نیمه کاره رها کنه و من بی تو مثل ِ ابرای زمستونی ببارم!
این آخرین یلدای ما بود..زمستونی که واسه همیشه بارید و ابرای دلتنگیش
تا ابد تو دلم خونه کرد..آخرین یلدای چشمات مبارک..
تولّدچيز عجيبي است
هر سال نا خواسته قد مي کشيم
با کيک
بدون کيک
وکسي لباس هاي ما را کو چک مي کند
هر شب
که بو نبريم
کا سه اي زير نيم کاسه است ...
دیشب دوباره دیدمت..تو خوابم...به سادگیم نخند..به خدا این روزا
خوابتم از سرم زیاده...........
اینجوری با نگاه ِ پر از شکت تقویم ِ دلم و زیر و رو نکن..آره امروز همون روزیه
که پام و گذاشتم تو دنیا که...نمیدونم که چی..شاید اگه میشد پا توی ِ
خاطرات گذاشت میگفتم که..کنار ِ تو باشم...نه..نه..به چشمام شک نکن..
فقط کمی دلتنگیه پشت این اشکام نقشه ی تازه ای واسه اومدنت نیست،
آخه امروز...امروز...امروز تولدمه...!
آره خودم میدونم به تو چه..اما تا تو نگی تولدت مبارک که من متولد نمیشم..
میدونم تو بهترین هدیه ای رو که میشد با رفتنت بهم دادی..
ببین ایناهاش هنوز بازش نکردم...!
خوب من خواستم به وقتش که امروزه بازش کنم..اما بازم..میخوام کنارم
باشی ببینی........
میخوام وقتی بازش میکنم تو چشمام واسه آخرین بار نگاه کنی..!
میدونم شیرینی ِ تولدم به تلخیه زهره برات اما بازم سهمت و کنار گذاشتم با
با همون یه شمع ِ زندگیم که به پات سوخت تقدیمت میکنم...
تولد شاید بهانه ای باشه واسه بودن تویِ دنیایی که حتی واسه نفس
کشیدنم دلیل میخواد..خوبه گاهی آدم به خودش هدیه بده مگه نه؟...
گاهی منم از غم خسته میشم...
خوب بسمه دیگه تولدم مبارک
مثل تستهای كنكور
در يك گزينه خلاصه می شوی :
الف): نامرد
ب ): پَست
ج ):بی غيرت
د ): همه موارد x
تو نیستی و....نیستی و...شبایی که رنگ میبازه..روزایی که دلشون خون
میشه..غروبایی که به عزای دلم سیاه میپوشن..میشه ف ا ص ل ه!
هنوز به اندازه ی همه ی این فاصله ها...دوستت دارم..
هنوزم قد ِ همه ی نامردیات ..درسته قد ِ دلم نیست و...تو دلم جا داری.......
وقتی جواب همه ی سئوالام خلاصه شد به...(نه..نه..نه..و...)..دیدم اندازه...
همه حرفا و دلیل ها و ..همه ی اونی که پشت اون همه (نه) جون داد و با
نگفتنش خوردم کردی و شکستیم ..دوستت دارم..کاش میدونستم چقدر
دوستم نداری..تا بگم همون اندازه..دوستت دارم..
نه..تو که دوست داشتنی نیستی..نترس برنمی گردم..دارم رو زخم ِ دلم
مرحم میذارم..داشتم از حاشیه ی دلم میگذشتم،یهو پام لرزید..دلم هنوز
واست نلرزیده..اینا اشک نیستش که..<<سرما خوردم>>(یادته؟)..نه؟..
باشه اما..اما...اما همون قد که فراموشم کردی و یادت نیست..دوستت دارم.
تو یادت نیست اما من خوب یادمه..وقتی داشتم با نگاه ِ پر از اشکم
التماست میکردم..جواب ِ سکوت ِ چشمامو با یه قهقه ی نفرت انگیز
دادی..به قیمت ِ همون خنده هات..دوستت دارم..
گفتی به خدا..گفتم هنوزم میپرستیش؟..گفتی آره..گفتم خدای تو رو قبولش
ندارم..اما حالا قد ِ همون خدات.. دوستت دارم..
بیوفایی..نامردی..پستی..آدم نیستی؟..جمع ِ همه ی اینا چی
میشه؟..=بینهایت؟!..خوب منم بینهایت دوستت دارم..!
دلم که با این حرفا آروم نمیشه..میخوای بدونی چقدر ازت متنفرم؟ــــــــــــــ؟
آره؟...ببین..ایقدر...(ــــــــ دوستت دارم ــــــــــ)
عروسک
پاییز ِ غریب و بیرحم
اون همه برگ مگه کم بود؟
گل ِ من رو چرا چیدی؟
گل ِ من دنیای ِ من بود!
تو عاشق نبودی...ببینی تلخ ِ روزای ِ جدایی..مثل من که بی تو..................
نمیدونی تو که عاشق نبودی.....!
طاقت ِ چشمام کمه و نگاهت فرصت ِ مرگ و عاشق شده.
تصویر ِ قشنگیه نقاشی ِ رفتنت، روی ِ بوم اشکم، وقتی هنوزم عاشقم و قد ِ
همه ی دوست نداشتنت دوستت دارم..
بودنم از نبودنت به نسیتی دچار شده و...من چقدر این دچار شدن و محتاجم
خط چین ِ خاطراتم پر از نقش های خراشیده ی مرگ ِ..
وقتی درک ِ جدایی تو وجودم جا نمیشه،بی تو چه کنم؟! .. من ِ بی تو.......!
تـمـوم ِ واژه های سیاه پوشیده ی نگاهـم داره نبش قبر ِ چشمات و تجـربـــه
میکنه و تو..دلباخته ی ابرای زمستونی شدی و من..باریدم لهجه ی رفنت رو
صدای ِ دلهره داره همه ی سالهای نبودنت توی ِ حق حق ِ تنهاییام،وقتی که
نباشی ببینی تن دادنم و به هنجارهای این روزگار ِ نا بهنجار..
تنت و بی ریا به خاک هدیه دادی و جای خالی ِ نوازشت جسم و روحم به
حسرت ِ یه سنگ گریه کرده..
نه دیگه اونقدر ها هم سخت نیست این بی تو مردن ها..وقتی دچار ِ پاییز
میشه گلخونه ی کوچیک ِ دل..دلم..برات..تنگ..شده...!
عروسک
نه،من دیگه نمیتونم،اومدی..رفتی،همه مسافر و رهگذر بودن و دل ِ من جاده
چرا هـر روز صـبح که چشمام و باز میکنم هنوزم حــس ِ داشـتـنت تو وجــودم
پرسه میزنه؟..نمـیدونی چقدر دلم میخواد همیشه صــبح باشه و مـن تـو اون
لحظه گم..ببین من و،یه نگاه بهم بنداز .. هنوزم یادت اشکام و... میشکنم....
همه رفتن و یه روزی یه جایی تنهام گذاشتن..مامان..بابا،اما تو...
چه زود یادت رفت اومدی که تا هستم باشی..
گفتم همه رفتن تو هم یه روزی یه جایی..داد زدی همه نه،من همه نیستم..
با بغضم شکستی و با تبسمم شکفتی..
وقتی میگفتم دلت..میگفتی ندارم...سپردمش به تو...!
چه ساده از من ِ ساده گذشتی...کاشکی هنوزم اون دلــت..دلم شـکسته
بی انصاف! من نمیدونستم تو داری بچگی میکنی،من نمیدونستم میخوای
عشق و محک بزنی،نمیدونستم تنها یه تـجربم،مثل ِ یـه تـست واسه خود
آزماییی ِ کودکانه ی تو..
نمیدونم تو کدوم گوشه ی دنیا نشستی و داری با کی به تاوان ِ دل ِ مرده ی
من عشق و لمس میکنی،اما..من که سپردمش به تو..
نه..دیگه نمیتونم..کاش هیچوقت بزرگ نمیشدی که بفهمی داشتی اشتباه
میکردی..چقدر راحت و بی احساس بهم گفتی بچه بودی و..نمیدونستی و..
من یه تجربه ی اشتباه بودم و..میخوای بری تا دیر نشده جبرانش کنی........
کاش هیچوقت،وقتم و صرف ِ بزرگ شدن ِ تو نمیکردم...کاش...
من خودم و توی ِبازی ِ قایم باشک ِتو گم کردم..گفتی چشم میزارم قایم شو
تا 100 بشمار میام و پیدات میکنم..چشمات و بستی و کنج ِ دلت قایم شدم
100 شد 1000 و 1000 شد.........! اما تو....چشمات و باز کردی و رفتی و...
بزرگ شدی و بزرگ شدی و بزرگتر..من هنوزم منتظرم،دلت خیلی تاریکه بیا..
من دیگه نمیتونم..تو این تاریکی گم شدم...چشمات و ببند،ببین هنوزم بچه
شدن شیرینه...نه.. من.. بی تو.. دیگه.. نمیتونم...!
عروسک
همه چیز از جایی شروع شد که هیچ چیز نبود! نه یکی بود ، نه یکی نبود،
حتی گنبد کبودم اون روزا اینجا نبود! من اومدم غم اومد،همه ی دنیا واسه
اشکام کم اومد،تو که اومدی وفا نبود،برای واژه ی نوپای ِ عشق تو دلم جا
نبود،زدی کنار هرچی غم و...جا شدی تو جای کم و...راستی قشنگ بود
نقشت و...خوب من و کردی بَردت و...حالا منم و یه دنیا غم،کم اوردم بی تو
من کم،تو رفتی جا مونده تنم،باورم نمیشه این منم،قمار ِ بد یمنی بودم،هر
جا که رفتم باختنم،تو که رفتی وفا رفت،خنده و عــــ شــــــ ق و خــــــدا
رفت،با رفتنت خوب ِ من ، خوبی های دنیا رفت،نگو لایق نبودم با تو صادق
نبودم،حکایت ِ تلخیه...بگو عاشق نبودم!
رفتی اما..دلم مرد،عشقت و با خودش برد،غصه زیاد داره تن،یکی یکی باید
خورد،یه دل نبود،یه دل بود،یه دلشکسته ی خورد،یه روز یکی گذاشت رفت،
یکی که بی وفا بود،میگفت خدات بزرگه،اما واسم خـــــــدا بود،خودش واسم
خدا بود،تو دنیای ِ غریبه،تنها اون آشنا بود!
زیر این گنبد ِ کبود،که اسمش یه جورایی دل بود...خــدا نبود،صدا بود..صدای ِ
شکستن ِ عهدا بود..،آدم نبود،حوا بود...حوا هم بی هوا موند...!
عروسک
دلتنگم ،قد ِ همه ی فاصله ها ـــــــــــــ باید رو حاشیه ی کدوم خاطره دست
بکشم که حسرت ِ رگهای خشکم و پر کنه؟! تردید و باید تو کدوم هوای دلم
پیدا میکردم که حوا هم نکرد، وقتی پا توی جاده ی فرار از دست ســرنوشتم
گذاشتم؟ رفتم که به لمس رویاهام دل بدم،همه ی امیدم و به آتیش کشیدم
من و خط بزن ، من و پاک کن ، خستم از هرچی بودم و هرچی هستم خدا !
این روزها ایـنقدر کـسـالت بارو مـرگبار ِ که مثل ِ یه بغض سنگین راه نفسم و
بسته،حوصله ای نیست،از گود ِ زندگی خارجم، دارم اکسیژن ِ مرگ و تنفس
میکنم،تو لحظه هایی که به اجبار واسم تجربه میشه! میخوام دست بکشم،
راه گریزی نیست،خدایا دیگه تبر ِ نا امیدی رو توی عـمـق وجودم کاشتی نـه
کـه نخـوام هــا نــه،دیـگه نـمیتونم ادامه بدم وقتی به دیـوارا نگاه میکنم تنم
بدجوری میلرزه،من محکومم به روزمرگی ِ پشت ِ این دیوارای ِ بیهوده!
خستم از دنیایی که توش هرچی در ِ پیش ِ روم بسته و سهمم از آسمونش
حبس ِ ابد خورده به زیر سقف ِ بی عدالتی ها !
نه...من زندگیم و به اعتماد ِ تو باختم خـــــــــــــــــدا ، نخواه ادامه بدم.........
دیگه نه چیزی برای از دست دادن دارم نه آرزویی برای بدست اوردن!
به چی دل ببندم که بند ِ دلم تیزی نخوره؟! ریشه ی بودنم پوسیده، نـگـاهـم
توی ِ شکافای ِ این دیوارای پوسـیده گم شده ، تنم داره بین شیارهای مــرگ
دست و پا میزنه،میخوام برم...جهنم داره انتظارم و میکشه!
نـــه خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا بذار بــرم.
عروسک
دستات زخمه،دلم مرحم میخواد،چند صد سال فاصله بین ِ نگاهمون بوده و
ما پشت ِ سر گذاشتیم؟! یکی داره خوابمو بیمار ِ قدماش میکنه،چشمام از
صدای یه جفت پا فرار میکنه،نه نگو،نگو فاصله خرابمون نکرد!
دیشب یهو دلم تو رو مثل خودت خواست،از من به جایی نرسیدم، هر روز
فدای چشمام میشدی اما...آخرش... تنها اشک به پای چشمام نشست!
ببین چه جور دارم حقارت و تجربه میکنم! قرارمون؟!...تا همیشه.................
سطح ِ خواستـنت عمق نداشت سـطـحی بود!..مـیـخواسـتی دلبازی ِ تـنم و
تجربه کنی دستپاچه شدی و دستت لرزید دلم از دستت افتاد شکست.......
اومدی برش داری،پسش بدی،میدونم،اما..نا قافل جفت پا رفتی روش و..وای
...دلم! کفشت و دادی دستم،گفتی دل ِ تو از کف ِ کفشم جدا کن و بردارو...
دل کندم...چه ساده! حساب کتابای زندگیت که قاطی شد،من و به ناچار
فاکتور گرفتی،تفریق ِ قشنگی بود کسر تو از زندگی ِ من،حالا میدونم دیگه
دلتنگی و کجا بهونه کنم،واژه رو تو کدوم لحن ِ شعرم خرج کنم،جا پای کدوم
خاطره رو پاک..نه ،خط خطی کنم! راستی اگه مردم نیا صدای قدمات رو تنم
سنگینی میکنه...باید رفت.
عروسک
امروز خبر ِ بدی بهم رسید! چرا همیشه ما؟! اونقدر فاصله هست که هیچ
کاری ازم بر نیاد اما من باید یه کاری کنم.
نبینم اشکات و خودت میدونی طاقت ِ گریه هاتو ندارم آخه من و تو همه
لحظه هامون و با هم قسمت میکردیم . با هم میخندیدیم،با هم گریه
میکردیم،با هم تو دردسر می افتادیم،با هم فرار میکردیم،با هم به کارامون
میخندیدیم،با هم گرفتاریامون و گریه میکردیم، یادته؟ چه کارایی که نمیکردیم
من و تو وقتی کنار ِ هم بودیم از هیچی نمیترسیدیم،اما حالا تو گریه کردی و
من نفهمیدم؟! ایقدر دور؟ تو تو دردسر افتادی اونوقت من داشتم اینجا بین
اینهمه فاصله چه غلطی میکردم؟!!! دو روز ازت خبر نداشتم تو فکرت بودم
اما من ِ خر نباید یه تماس میگرفتم تا خودت خبرم کنی؟
وای من خیلی احمقم! همه میگفتن و میگن جفتت تو رو گذاشت رفت،اون
قلت کو،خواهرت کو،هیچ وقت کسی نمیگه دختر خالت که!
من و تو چندتا لحظه ی وحشت و با هم پشت ِ سر گذاشتیم؟! من باید یه
کاری کنم، میشکنم اون دستی و که بخواد رو تو بلند شه،زیرو رو میکنم اون
دنیایی و که بخواد تو رو زیر ِ سئوال ببره واسه گناهِ نکرده
ببین اگه اون گنده گنده هاشم باشن آدمش و پیدا میکنم و میکشمت از این
مهلکه بیرون،اگه دنیای خودمو بسوزونم اجازه نمیدم پای تو به دادگاه و این
حرفا باز شه! من هم اون پرونده رو که ساختن برات میسوزونم هم اونی رو
که ساخته! حرمت ِ هر کی و که به حریمت پا بزاره میشکنم! منتظرم باش.
من ز مقصدها پی ِ مقصودهای پوچ افتادم
تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم
هیس! آروم باش تو فقط گوش کن نمی خوام کسی صدامون و بشنوه ،
چیزی نیست یه اعتراف کوچیکه،گوش میکنی؟...
هنوزم هر روز دارم یواشکی اشک میریزم،یه جورایی با این لحظه ها غریبم!
نمیدونم چرا نمیتونم باور کنم،اینجوری بهم نگاه نکن، آره، من هنوزم منتظرم.
نه هیچی نگو! حق داری میدونم،به خدا اگه همیجا رهام کنی و بری من
اعتراضی ندارم،تو میدونی وقتی دستاش و اورد طرفم چه جوری به همه
چیز پشت ِ پا زدم و کوله بارم و بستم از کلبه ی رویاهامون زدم بیرون و
دستام سپردم به اون دستایی که به قول ِ تو بهشون اعتماد کردم،اما من
پشتِ اون دستا خدا رو می دیدم همه ی اعتمادم به اون بود وای ...دیدی؟!
دیدی جواب ِ اینهمه اعتمادم و چه جور داد؟!!!
اشتباه کردم ای کا ش تکیه گاهم باد بود و اون نبود،آخه باد واسه همیشه
نمیره،هرچند وقت یه بار برمیگرده یه نگاهی به ویرونه های پشت ِ سرش
میندازه! من باختم هم زندگیمو هم دلمو...تو درکم میکنی هنوزم نمیتونم
دل بکنم نه من نمیتونم...! این فقط یه اعتراف ِ ساده بود .
عروسک
در خانه ی دل جای شدی،خانه ندیده!
لیلای جنونم شدی،افسانه ندیده!
من با تو دگر انس گرفتم،تو ولی...وای
گریان شو و از عشق،بگو شانه ندیده!
دل بی تو ندارد سر و سامان گل ِ نازم
این دل که به نامت شده،گلخانه ندیده!
در خواب فرو رفته ندیدی که دل ِ من
پروانه ی عشقت شده،پروانه ندیده!
پرواز کجا و تو کجا...!بال نداری
دنبال چه هستی بنشین،لانه ندیده!
وای آن دلک ِ سوخته در دام ِ که افتاد؟
دل سیر نبودی که شدی دانه ندیده!
عقل از سر ِ من رفت که دل با تو بماند
من بی تو خوشم،صادق و دیوانه ندیده!
تازه شروع درد بود حس ِ خوب ِ داشتنت،من و ترس و جا زدن؟! نه نگو که
مال ِ این حرفا نیستم،که سنگم جلو شیشه گاهی کم میاره!
دستم و رو حریم ِ پوچ ِ خواستنت نکشیدم،بی اعتنا خواستی که باشم،با
شک فقط بودم! اینجا روی ِ این بوم ِ سیاه یه جای ِ خالیه که با هیچ رنگی
نمیشه پرش کرد!
از اینکه نفسم به شماره افتاد شرمم میشه واسه همهینه که پشت ِ
دیواری که تو ندیدیش قایم شدم!
یکی میخواد بزارم برم اما از کجا ؟ وقتی که خیلی وقته بارم و بستم و از
دل ِ جای ِ من اینجا نیست زدم بیرون،دیگه میخواد از کدوم سیاهه پرتم کنه
توی ِ نیستگاه ِ هستی؟!
خستم از بودن ِ کنارِ هرچی که هست.دارم از دلشوره میرم بالا،ترسم از
سقوط نیست از سعود واهمه دارم،چون نمیخوام به آخر برسم،وقتی
میرسی،فتح میکنی،یه لذت ِ سرانجام دار ،خنده ی معصوم ِ پایان داری رو
بهت میبخشه که بعدِ اون میتونی با اطمینان بگی من تموم شدم!
دستم و نگیر اشکال نداره اگه زیر پام سفت نیست،ایرادی نداره که پشت
سر دیوار ِ محکمی نیست میخوام اینبار صدای شکستن ِ خودم و به
میل ِ خودم بشنوم،اگه هر بار زمین میخوریم چرا یه بارش یه میل ِ خودمون
نباشه ؟ اینجوری میفهمیم که شکستم واسه خودش لذتی داره ها!
نمیگم بزن خودت و زمین ، نمیگم مقابلِ سختی ها جا بزن اما واسه یه
بارم که شده تو خودت بشکن تا احساس کنی حس ِ نداشتن ِ هیچ تکیه
گاهی رو،دلم و به قیمت ِ تنهایی باختم حالا میگی جار بزنم میشه
گذشت؟نه من از داشتن بگذرم از دوست داشتن گذر کنم ،بهونه ندارم از
این تیکه تیکه دلم که داره زیر ِ پای عابرای نامردی له میشه حذر کنم!
دیگه نمیخوام ادامه بدم .
عروسک
کسی که عاشقانه به عشقش پشت پا زد
برای بودن من به خود رنگ فنا زد
چه دردیه خدایا،نخواستن اما رفتن
کسی که وقت رفتن دوباره عاشقم کرد!
صدای پات هنوز توی گوشمِ وقتی که میرفتی،چه ساده از اون شب دمِ
پنجره خیره به حیاط شدم تا از در بیای تو دوباره،به خیالم چند ساعت
نهایتش طول میکشید اما صبح شد و هزاران صبح دیگه که شاید من
احساسش نکردم،خواب خیلی شبها چشمام و دزدید از پنجره، از حیاط ،از
انتظار ، اما اما صدای قدم هات اگه خواب مرگم میرفتم بیدارم میکرد و من و
میکشوند سمتِ تپش ِ یه احساس ِ دوباره،خیلی طول نکشید که حیاط و
پنجره و انتظار و از لحظه هام کف رفتن و چه بد غافل شدم!
اما اون صدا هنوزم تمرین هر روزمِ تا مبادا بازگشتت فراموشم بشه!
دارم سر میکنم با لحظه های داغ دیدم،همیشه گفتم مهم اینه که میگذره
خوب و بدش فرقی به حالمون نمیکنه،حتی خوشترین لحظه وقتی گذشت
دیگه اشتیاق نمی طلبه،زمان اگه توی لحظه ی فاجعه طلب میمرد میشد
انتظار نکشید،میگن تو بازی میشه زمان و کشت،اما این وقت کشی
نیست،قصاص ِ خودمون تو وقتایِ بیحوصله گیه! آدما وقتی که کم میارن
ریسمونِ دستپاچگیشون و ناغافل دور گردنِ خودِ از همه چیز بیخبرشون
تاب میدن که مبادا در بمونن،اما وای به روزی که همون ریسمونِ به پرو
پاشون بپیچه،منم همینجوریا شدم گرفتار ِ مصیبتِ خودم!
وقتِ رفتن عروسک خواب بود و من فقط اجازه داشتم با نهایتِ اشتاق
آخرین نگاهم و به همه ی زندگیم بندازم که مبادا بیدار بشه و بگه کجا؟!
آخه عروسک کوچولویِ من بهونه گیرِ ِ خوبی بود،بگذریم که حالا دیگه ما
بعدِ این همه سال غریبه شدیم و مثلا داریم دشمنی میکنیم چیزی که اگه
با خود کنم با عروسکم هرگز! اما خوب بعضی ها این وسط بازی و منافعِ
خودشون و دارن که ما هم بیخیال منتظر ِ آخریشیم،اگه دنبالِ بردنن من
خیلی وقته که زمین خوردم و بازی و به عشق ِ داورش تماشا میکنم با
همه ی اینا میگن یه طرفِ قضیه منم!
من دارم تاوانِ گناهای خودم و پس میدم کاری به حق و نا حقش ندارم!
وقتی رفتی خیلی چیزاها رو با خودت بردی که یکیش من بودم.
حالا رسم ِ زمونه دلتنگی نیست از اون سالها خیلی گذشته،اگه نتونی
بی وفایی کنی که دیگه کلات پسِ ِ معرکست.
زود باش چیزی به فراموشی نمونده!
عروسک
این روزا همش تو حال و هوای خاطراتمم،حالم از هرچی مطلبِ عاشقانه
ست به هم میخوره،دنبال نمک نیستم که،مرحم میخوام تا به زخمم بزنم!
نه یه عاشق ِ دل شکسته ی تنها و خسته نیستم که بگم ((تو به من
سنگ زدی من نرمیدم نگسستم!)) فقط گاهی دلگیر از لحظه هایی
میشم که به خیالم زندگی همون و همونجا بود. وای من نیومدم بگم به تو
باختم، آخه کدوم تو؟! گذشتم و گذشت لحظه هامون،با همه ی دوستت
دارم هایی که حرومشون کردیم،ما لایق هیچ صداقتی نبودیم!
یه روزی فکر میکردم:
فاصله بین من و تو قدِ یه دریاست واسه همین برای رسیدن به تو باید دل و
یه دریا زد! باید نفس کم اورد و باخت باید خورد شد،شکست،باید خیلی
چیزها رو از دست داد تا دوباره تو رو داشت ،پیش تو من معنی نداره باید ما
شد و من و کشت!
اما واقعا تو ارزشش رو داشتی؟! ارزش این همه تاوانِ سنگینِ گناهِ با تو
بودن رو؟! برای چی باید این همه آرامش و میدادم تا به طوفان برسم؟!
نمیدونم تو چه نیازی بودی که داشتنت من و از خودم محروم میکرد؟!
بهونه نیستا آدم عاشقم نباشه دلتنگ میشه! یادم تو رو فراموش.
من برای پر کردنِ فاصله ها اومدم،باید شیرینترین خاطره ها میشدم،
اما تلخترین خاطره ها برام موند و ذهنی برای فراموش شدنم نموند،
اومدم وصل کنم فصل شدم،اومدم جمع کنم کسر شدم،قلم دادن دستم
رنگ کنم به جز تاریکی رنگی آشنا نبود،زدم سیاه کردم هرچی دلخوشی
بود! من واسه رسیدن همه ی راهها رو قدم گذاشتم،تموم جاده ها به
انحراف کشید من رو!
من از عشق نمیگم از دلتنگه یه دختر میگم که میخواد باشه اما با تو کنارِ
تو ، هنوز بعدِ 17 سال گرمی ِ آغوشت و توی آخرین غروبِ داشتنت خوب
یادمه،هنوز صدات تو گوشمه،عطر ِ موهاتو که مثل یه شیفته دورشون
گشتم و بو کشیدم با اینکه نمیدونستم اومدی که بری واسه همیشه هنوز
ذخیره دارم! چشمای پر از اشکت و وقتِ رفتن خوب یادمه آخرین حرفت هم
همیشه تو گوشم میپیچه که گفتی من نمیخوام برم میخوام بمونم پیش ِ
... مگه میشه فراموش کرد تو رو؟! میشه یادم بره آخرین باری که من و
پناه دادی تو آغوش ِ خسته و بیمارت با وجود مخالفت های دیگران، آخ
چقدر محتاج گرمای وجودت بودم تو اون لحظه انگار خدا میخواست آخرین
لذتِ زندگیمو ببرم که بعد از اون همه خوبی ها میمرد!
این همه سال اون بغض سنگینی رو که وقتی به بهونه ی مریضی و
خستگیت از هم جدامون کردن با تموم وجودم احساس میکنم ! اعتراف
میکنم تو این همه سال با وجودِ بارها شکستن هیچوقت به اندازه اون شب
تو خودم نشکستم اون لحظه لحظه ی پایانِ همه ی آرامش من بود مامان!
میدونم نمیشه دوباره داشتنت اما میخوامت!
عروسک
باشیم
گاهی وقتا نفس کم میارم،یه شاخه گل خشک شده رو دیوار میگه هنوز
نکشتیش،اما من میخوام تمومش کنم،با تمام وجودم خواستم جا
نزنم،کم نیارم اما مگه میشد بیشتر از این جنگید؟! خود کرده را تدبیر
نیست! ((و من گاهی فراموشش که میکردم به من آرام میخندید))
من غمنامه ننوشتم که اشک بریزم از خودم به خودم نرسیدم هیچوقت
.شاید یه جایی زیر یه سنگِ آفتاب خورده نیمی از وجودم و دفن کردم اما
از تو دیگه انتظار نداشتم نیمه ی به جا مونده ی من!
اونجا یه سنگِ که وقتی دست میکشم روش هیچ احساس مادرانه ای
نداره اما مجبورم بهش بگم مامان،شاید با سنگه نتونم مثل تو صمیمی
باشم،آره هیچوقت نمیتونم مثل تو به اون بگم مامانی،مثل مردی که دور
شد و دیگه هیچ وقت حرفی واسه گفتن نداریم! از همه ی احساسم
چی میفهمه یه سنگ؟ وقتی اشکام روش بخار میشه و محو این دیگه
مامانی نیست که شونه هاش خیس میشد وقتی بغضم و توی آغوشش
خالی میکردم، ((خاطره تنها سکوتِ بین چشمای من و تو)) مردی که باید
یه جا رو پر میکرد عجیب جا زد جا خالی داد!(( به پای هر نگاهِ تو همیشه
پرپر میزدم توقتی تو مرحم میشدی مرحم برای زخم تن)).
اما حالا((گاهی دستات آرزومه عطرِ موهات جستجومه برای بودنِ با تو
همه گریه هایو هومه))
یه عروسک به دیوار ِ، زیر میز یه چیزایی دارم که دلم میخواست واسشون
یه قبر بخرم اما انگار دلم اونارو تو خودش دفن کرده،میرم جلو تا دست
بکشم روی هرچی یه روزی بوده،دلم یه قصه میخواد، نه یه قصه گو آخه
چند سالی میشه قصه گوی من و از من نا امید کردن راستی قصه ی گل
نرگس چه قشنگ بود،قصه ی اون دختره یادته باهاش زدم زیر گریه گفتم
منم مثل اون میشم گفتی نه، بابا ،این فقط یه قصه بود اینا دروغه اما
حالا آرزو میکنم که ای کاش مثل اون میشدم که بدتر از اون به سرم اومد
میدونم مَرد میدونم که تو نه اون شب و الان دیگه یادته نه اون قصه ی
دخترِ بی مادر رو! (( قصه گو قصه رو دیدی ؟ دیدی آخرش چی شد ؟
دیدی آخر زندگیم مث قصه ی تو شد ؟ قصه گو یادت میاد بهت میگفتم
این منم؟ آخر قصه های تو می رسه تنها شدنم،قصه گو من که میگفتم
تو گفتی باور نداری گفتی قصه واسه خوابه من و تنها نمیذاری ))
گاهی وقتا نفس کم میارم چون تو نفسم بودی،((چقدر از آرزو خستم
فصل من کسرِ بهار ِ باغ پاییزیِ قلبم زده اندوهِ دوباره))
شاید اگه تو برگردی دیگه جایی واسه موندنت نباشه، آخه حسرت لحظه
هامو گرفته،((قاب خالیه وجودم پر شد از عکس نگاهت آرزو کردم که
باشی چقدر از من دوره راهت)) حالا میرم تا برسم به هیچ یه جای
همیشگی هست که توش میشه فاصله گرفت از هست شدن، من
خودم و نباختم اما زندگی بیرحم تر از حرفای قشنگه، به پا زیر پای
نامردیاش لهت نکنه آخه خدا فاصله هارو یه چاله اشک کرده ، تازه گیا
خدا رو تو آینه میبینم وقتی میشکنه، ذستم و از روی سنگ بر میدارم
هرچی نوازشش کردم خدا نفس نکشید من پامو روی هیچ قبری نذاشتم
من تو رو دوست دارم،آخرش یکی میاد میگه پاشو ببینم تو همونی
نیستی که....؟! آخی چقدر بزرگ شدی،کی فکرش رو میکرد..؟ اینجا
هنوزم میای؟! چرا رفتی راستی مگه بد بود؟ خیلی دوستون داره که؟!
ای بابا حالا یکی بیاد توضیح بده کاش تو نفس داشتی حتی خدا هم
دستش و پس میکشه یعنی من اینجا رو نیستم بزن برو! تو مگه میدونی
لیوانم کجاس؟ تو مگه خبر داری اون همه نوشته چی بسرش اومد؟
میدونی چند بار محکوم شدم حتی بدون اینکه خدا حکم کنه! مگه
ردپاشو ندیدی ؟ وقتی رفت و پشت سرش رو هم نگاه نکرد، تو میگی
خدا بزرگه، اون میزنه رو قرآن میگه میرم روش جفت پا اگه دروغ بگم من
با گریه برگه ی امتحانم دارم زیر پام له میکنم که چرا 19 چرا؟! اما یکی
دیگه یه جا بیصدا داره با خدایی که به صدا هم گوش نمیده حرف
میزنه،وقتی من نشستم وسط یه خیابون شلوغ با صدای بلند گریه کردم
تو اونجا بودی؟! من دیگه بریدم پا تو جای پای خدا نذار مگه داره به
اشکامون امید میده؟ داره دود میشه میره هوا اما تو که نیستی، سکوت
کن که من چیزی ندیدم تو فریادت،برو رگتو بزن زندگی ارزش جنگیدن نداره
دنبال چی میگردی نفس؟!!!دارم کم میارم.